Dagboek

Hallo geïnteresseerde thuisblijver! Via dit dagboekje proberen we jou op de hoogte te houden van al onze knotsgekke avonturen hier in Oostenrijk. Veel leesplezier!

 

DAG 1: Dinsdag 14 augustus

Het afscheid van de ouders viel de meesten niet zo zwaar, de busrit daarentegen werd niet door iedere maag even goed onthaald. Zo moesten Lothar, Nathan en Ines noodgedwongen eens/meermaals boven het zakje hangen. Ondertussen zijn ze helemaal bekomen, dus geen zorgen! Voor de rest is de busrit voor beide busjes heel goed verlopen! Of toch niet helemaal… Een eerste spannend moment maakten we mee met het KSA-busje in een tankstation ergens midden in Luxemburg. Alvorens we met een volle tank verder konden richting Oostenrijk, moesten we nog betalen… We trokken grote ogen toen “Expired card” op het scherm verscheen, wat zoveel wil zeggen als VERVALLEN KAART. ” ’t Is toch nie waar zeker?” we hadden de oude bankkaart van de KSA op zak. “Typisch” horen we het thuisfront al denken, wel wij dachten net hetzelfde!! Hilariteit alom uiteraard! Ondertussen is alles geregeld! We zouden ook kunnen vertellen over de map met officiële documenten die plots verdwenen was en waardoor Jonas helemaal bleek trok, maar dat zou ons misschien te ver leiden ;-). (Voor de nieuwsgierigen: Daan heeft ze teruggevonden!)

Onze thuis voor de komende 9 dagen valt goed in de smaak bij iedereen! Het is een typisch Oostenrijkse woning met vele gangen, kamers en vooral lage deuropeningen. Enkelingen liepen reeds tegen de deur! Alweer hilariteit alom! Nadat iedereen zijn bedje had opgemaakt en de kleren waren uitgestald, aten we huisgemaakte spaghetti. Daarna zetten we de avond op ons gemak in met gezelschapspelletjes. De kids staan heel hevig dus we zullen met de leiding onze tenen nog mogen uitkuisen om ze te temmen. Maar wij kunnen dat!

Morgen onze eerste activiteit, het is voor iedereen nog een groot geheim…. Lees er morgen meer over! Vele kusjes!!

 

DAG 3: donderdag 16 augustus

De zon kwam boven het mooie Lechtal en de tijd van opstaan was aangebroken. Zoals iedere dag maakte het vendel van dienst iedereen wakker en zorgden ze voor een heerlijk ontbijt. Geen enkele pistolet bleef gespaard.

Toen alle maagjes goed gevuld waren, reden we met de bus richting bestemming X. Het enige wat we wisten, is dat het niet voor mensen met hoogtevrees was. Bij aankomst zagen we dat het een heus hoogteparcours was tussen de heuvels en de bomen. De stoerste KSA’ers gingen meteen voor de grootste uitdagingen, terwijl anderen liever hun voetjes op de grond hielden. Ook de zipline was heel gewild, vooral bij Ines en Robin die zeker zeven keer met volle vaart naar beneden vlogen.

Na drie uur klauteren en klimmen was de tijd aangebroken voor een stevige maaltijd. Toen we uiteindelijk naar het heem wilden terugkeren, bleek het dat er maar een beperkt aantal bussen rijdt in Oostenrijk. Hierdoor moesten we 45min wachten. Gelukkig was er niet ver van de bushalte een kleine beek waar we eventjes konden afkoelen in het frisse alpenwater.

Uiteindelijk kwamen we terug aan in ons huisje waar het vendel van dienst het ‘avondmaal’ klaarmaakte. Tot slot sloten we de dag af met een concert van de Stanzachse muziekkapel en een rustig avondspel.

Wat volgt weten we nog niet, maar dat ontdekken jullie morgen wel 😉

 

DAG 4: vrijdag 17 augustus

“Vandaag de eerste wateractiviteit!!!!” Dat kregen we te horen nadat we ons ontbijt nog van tussen onze tanden aan het peuteren waren. Trouwens, het ontbijt ziet er hier iedere dag hetzelfde uit, namelijk: 2 pistolets per persoon en daarbij de keuze uit choco, confituur, cornflakes, melk en koffie. Dat gezegd zijnde kunnen we nu weer to the point komen. We gingen dus gaan “canyoningen”, of met andere woorden een berg afdalen via een rivier door van rotsen naar beneden te springen. Klinkt redelijk spannend en dat was het zeker! Iedereen was laaiend enthousiast! Na een korte busrit en wandeling konden we onze wetsuits en waterschoenen aantrekken. De groep werd hierbij in twee gesplitst, omdat 44 losgeslagen springers toch net iets te veel van het goeie zou zijn!

Zo gezegd, zo gedaan! De eerste 22 waaghalzen vertrokken in de voormiddag terwijl da anderen achterbleven aan de oever. Iedere groep deed er ongeveer 2 uur over. Om jullie een idee te geven van de hoogtes en de voor sommigen vereiste moed, kunnen we meegeven dat de hoogste sprong ongeveer 12m bedroeg. Leuk om te weten is dat IEDEREEN zijn/haar knop kon omdraaien en de sprong in het diepe waagde. Ook een waterval trotseren door af te dalen via een touw zorgde bij velen voor de nodige adrenaline. Dit stukje afdaling werd niet door iedereen gedaan. Never push the limits!

Moe maar voldaan keerden we terug naar ons JEKA-huisje. Het was sowieso een dag/activiteit die voor altijd in ieders geheugen gegrift zal staan! De avond werd gevuld met een leuke muziekquiz van de hand van het olijke duo Jarno und Andreas.

 

DAG 5: zaterdag 18 augustus

Het kan niet iedere dag koekenbak zijn, geen uitstapje gepland vandaag, gewoon lekker gezellig keuvelen in onze berghut. De dag begon uitermate goed en dat met die reden dat we eens wat langer mochten slapen! Na een rustig ontbijt werd het kuisgerief uit de kast gehaald, want na 4 dagen lag het er hier al behoorlijk smerig bij. Nadat alle gemeenschappelijke delen een snelle kuisbeurt kregen, moesten ook de kamers onder handen genomen worden. Het hoeft geen betoog dat de kamers er hier kunnen uitzien als een veldslag van WOI wanneer er 44 losgeslagen wezens in verblijven.

Hier op trektocht wordt een bepaalde doos met de grootste zorgvuldigheid op handen gedragen, namelijk: de commentarendoos. Als je commentaar wil geven dan kan dat, al dan niet anoniem, via de doos. Iedere avond worden alle commentaren voorgelezen door plaatselijke hosts Tim en Andreas, met alle hilarische gevolgen van dien. Het moest nu net lukken dat Jimmy en Jill, twee inwoners van de Far West afdaalden naar Oostenrijk om de beminde doos te stelen. Het hele huis stond in rep en roer toen via een videoboodschap werd ontdekt dat de doos verdwenen was. Gelukkig kon ze worden terugverdiend via massaspelen. Ieder gewonnen spel leverde een filmpje met een tip op om zo de commentarendoos terug te vinden. Eind goed al goed, de doos kwam boven water (letterlijk). Ook ’s avond werd nog een kort opdrachtenspel gespeeld helemaal in het teken van de Oostenrijkse gewoontes. Na het voorlezen van alle commentaren kroop iedereen op het gemak ik zijn bed, want de volgende twee dagen beloofden vrij heavy te worden. De tijd van de tweedaagse was zo goed als aangebroken.

 

DAG 6 + 7: zondag 19 & maandag 20 augustus

“Eet maar genoeg eh allemaal, sebiet vertrekken we op tweedaagse!” Zo gezegd, zo gedaan, iedereen at het buikje rond, trok de wandelschoenen aan en bracht de rugzak in gereedheid om te vertrekken voor de komende twee dagen. We wisten op voorhand dat de eerste dag goed zou meevallen en dat de tweede dag wat zwaarder zou zijn. Rond 9u. in de ochtend namen we de bus richting ons startpunt genaamd Tannheim. Van daar begonnen we te stappen en al vrij snel kwamen we aan een groot meer. Iedereen had zijn/haar zwemgerief bij waardoor een duikje nemen volledig mogelijk was! Op het meer dobberden enkele piraten, geen partij voor Keo, Jeff en Arthur die gelijk nen halve zot begonnen te zwemmen naar de boot en zo de piraten wegjoegen. Wat een binken ;-).

Na het middagmaal trokken we voort. Ditmaal namen de hoogtemeters op korte tijd enorm toe. Het was puffen geblazen! Uiteindelijk bereikte iedereen een tweede meer dat zich wat hoger bevond, ook daar werd in het water gespeeld. Heel speciaal was ook dat we van daar onze berghut <<waar we de nacht zouden doorbrengen>> al zagen liggen! Het was dus niet zo ver meer! Na een laatste klim kwamen we allen goed bezweet aan aan de hut. Daar mocht ieder voor zichzelf beslissen of hij/zij nog verder ging naar de Lachenspitze. Een bergtop die zich op 2200m boven de zeespiegel bevond. Handig om te weten: onze hut lag op 1810m boven de zeespiegel. De ene helft zag het nog zitten om verder te gaan, terwijl de andere helft toch verkoos om te vertoeven in de berghut. Die laatsten hadden ongelijk bleek achteraf, want zowel de wandeling als het uitzicht waren adembenemend! Alle magen waren volledig leeg, waardoor het avondmaal in recordtempo werd binnengespeeld. Er werd nog wat nagepraat en om 22u. kroop iedereen in bed, regels van het huis!

Reeds om 7u.15 werden we gewekt door bonsie aka Juliaan. Toegegeven, het piekte bij iedereen en het opstaan verliep zeer moeizaam. Na een stevig ontbijtje trokken we de bottines weer aan en gingen we opnieuw op pad. Vandaag zou een dag worden van dalen. Doordat we met zo’n getrainde wandelaars op stap waren, bleek de vooropgestelde tijdsinschatting van 7 uur wandelen veel te ruim. Hierdoor waren we een pak sneller terug in ons huisje en was er nog ruimschoots de tijd om naar het natuurlijk zwembad in de buurt te gaan. Weetje: de weergoden lachen hier met ons, iedere keer we beslissen om uit de kleren te gaan en ons in het water te begeven, verdwijnt de anders o zo stralende zon achter een dikke wolk. Zo ook op het moment dat we in het openluchtzwembad wilden springen. Maar geen probleem eh, wij kunnen daartegen!

Na al dat gewandel heeft een mens al eens nood aan een bezinning. Die werd in elkaar gestoken door Juliaan en zijn zusje Soetkin. We kwamen heel wat van elkaar te weten, maar zoals het gezegde luidt: “what happens op trektocht, stays op trektocht”.

 

DAG 8: dinsdag 21 augustus

Een buitengewone dag, aangezien het voor de eerste maal gelukt was om de activiteit van dag niet te verklappen! Woehoew!! Vol spanning werd er gewacht op het moment waarop Jonas verkondigde wat we vandaag zouden doen. TRRRRRRRRRRRRomgeroffel……. Het zou toch niet RAFTEN zijn zeker???!!! Gejuich klonk alom. Om 7u. liep de wekker af van het vendel van dienst => veel te vroeg!!! We moesten ons wat haasten, want om 8u.30 vertrok onze bus. Aangekomen op de raftplaats kregen we meteen een veel te strakke wetsuit, zwemvest, helm en speciale waterschoenen. Verspreid over vijf boten gingen we te water om de wilde golven te trotseren. Het water was vrij koud, maar met de stralende zon wel draaglijk! Ook al stond het water van de rivier vrij laag, toch bleek dit geen nadeel en was de rafting trip een groot succes! Enkel stralende gezichten aan de finish!

 

DAG 9: woensdag 22 augustus

Omdat we gisteren zo vroeg moesten opstaan, mochten we vandaag wat langer blijven liggen. Althans, dat was toch de bedoeling… Niets bleek echter minder waar toen we ineens toch om 8u. in plaats van 9u. werden gewekt. Tegen alle ochtendhumeuren op, konden we de dag toch starten met een uitgebreid ontbijt en een glimlach op bijna ieders gezicht ;-). No need to hurry today, want de laatste echte activiteit van deze trektocht stond pas gepland in de namiddag. Om die reden verliep de voormiddag dus enorm op het gemak met tussendoor een gezelschapspelletje.

Voor zij die 8 jaar geleden ook mee waren op trektocht was het eventjes speciaal, want de activiteit vond plaats op enkele honderden meters van de toenmalige verblijfplaats. Het huisje heette toen “Rodenbach”. Jonas, Juliaan en Rani waren de enige 3 veteranen die erover konden meepraten (ze worden oud). Herinneringen genoeg om op te rakelen, maar laten we de focus maar op het heden houden. Vandaag gingen we namelijk RODELEN!! Dat is individueel met een klein karretje de berg afracen via een vastgelegd parcours en dat tegen een zelf te bepalen snelheid. Superleuk!! Het was een activiteit die de adrenalinepompen en schreeuwspieren goed lieten werken! Sommige stukken waren echt steil naar beneden, bijna loodrecht!!

Wat vandaag ook speciaal maakte, was het feit dat we voor het eerst te maken kregen met regen. En het was er meteen boenk op! De wolk brak als het ware boven het buskot waaraan we stonden te wachten… Iedereen lekker nat! De een al wat meer dan de ander! Nietwaar Amber en Jeff?

Eenmaal aangekomen in ons huisje hing er een sfeer vol spanning in de lucht, WANT vanavond was jammer genoeg de laatste avond en dat betekende tijd voor een feestje!!!!! De jonghernieuwermeisjes hadden allemaal een rokje mee en ook de jongens waren piekfijn uitgedost!! De eetzaal werd omgetoverd tot een echte fuifzaal! Ciao TL-lampen en hallo zaklampen met ballonnetjes over (=sfeerlichten). De playlist werd samengesteld door Eva, Morgane en Joren, het was de ene schijf na de andere! Er kan zeker gesproken worden van een topfuif! Helaas bleef ook het mooiste liedje niet duren en was het moment om te gaan slapen aangebroken :-(. Laatste nacht in ons Oostenrijks bedje…

 

DAG 10: donderdag 23 augustus

Vendel 4 was vandaag van dienst. Zij wekten ons en voorzagen een standaard ontbijt uitgebreid met allerlei restjes van de voorbije dagen. Over vandaag valt niet echt iets speciaals te vertellen.. Het was een dag van opruimen en bezigheidstherapie. Het initiële plan was om na de kuiswerken nog eens te gaan zwemmen in de rivier, maar omdat de weergoden ons niet erg gunstig gezind waren hebben we dat plan moeten laten varen. In de plaats werd er naar een film gekeken in de hernieuwerlounge en werden de gezelschapspelletjes een laatste keer bovengehaald.

Opeens verscheen de bus een eerste maal. Deze keer was het om enkel onze bagage op te laden. De laatste ruimtes werden gekuist en beetje bij beetje kleurde iedereen blauw. Niet van mottigheid, maar wel van het uniform. De sluiting van trektocht was aangebroken. Een laatste keer van kampjaar 2017-2018 werd de vlag symbolisch neergelaten. Met het afscheidslied was het officiële einde aangebroken. Met spijt in het hart, maar met een rugzak vol zalige herinneringen beklommen we de bus die ons een goeie 12 uur later veilig en wel afleverede onder de kerktoren van Onkerzele!

Jonghernieuwers, Aspiranten, Hernieuwers en Leiding, jullie waren fantastisch!

Gegroet, uw reporter ter plaatse!

 

Wist je dat: Het KSA-busje op grens tussen Oostenrijk en Duitsland is tegengehouden door de Duitse wegpolitie? Gelukkig mochten we na een check van alle paspoorten onze weg verderzetten! Het was wel even spannend ;-).

 

 

PS: door een technisch probleem konden we nog geen foto’s uploaden. Geen zorgen, een van deze dagen zullen ze wel online verschijnen.